september 2015

Ruim anderhalve week geleden zat ik in het vliegtuig richting Tanzania; zenuwachtig maar vooral heel erg veel zin in de komende drie maanden. ‘s Avonds laat kwam ik aan, ik werd met de auto opgehaald en gelijk voelde het ook niet meer als Nederland. Ik stuiterde door de auto door de hobbelwegen en toen we steeds verder van de hoofdweg afreden vroeg ik me af of ik wel in de goede auto was gaan zitten.

De echte eerste dag, zondag 6 september, was gelijk mijn slechtste dag. Het feit dat ik de taal niet sprak, de eerste keer voor lange tijd alleen van huis was en eigenlijk alles hier anders leek zorgde ervoor dat ik me heel alleen voelde. 

Maar nu zijn we alweer een aantal dagen verder en kan ik meedraaien met de Dinka school. Langzamerhand heb ik mijn plekje gevonden en zorgen Kimberly, Eriq, de kinderen en alle andere werknemers dat ik me op mijn gemak voel. Ik begin de kinderen te leren kennen en heb echt het gevoel dat ik kan bijdragen aan de school. Op dit moment begeleid ik de kinderen uit Nursery die een achterstand hebben (of gewoon heel stout zijn) en heb ik de Art and Craft lessen op me genomen. 

In de weekenden ga ik naar de stad, Arusha, om met andere vrijwilligers in contact te komen en samen dingen te ondernemen zoals de watervallen bezoeken en over een paar weken op safari te gaan.

Kortom, ik hoef hier nog lang niet weg, gelukkig heb ik nog tien weken!